هزار لشكر مجهز به مكه آمد « 1 » و توانست سيصد و شصت بت را بشكند و آن خطبه معروف را ايراد فرمايد : « لا الهَ الّا الله وحده انجز وعده ونصر عبده و هزم الاحزاب وحده « 2 » » قرآن در طول اين بيست و سه سال پرفراز و نشيب نازل شد ، در حضر و سفر ، در جنگ و صلح ، در مصيبت و سرور ، اما سراسر آن يك روش است . نمىتوانيد در قرآن دو روش پيدا كنيد . اين معجزه قرآن است . يك معنى آيه شريفه همين است كه قرآن يك روش و يك نسق دارد . از زمان آدم ( ع ) تا خاتم ( ص ) چنين كارى نشده و تا قيامت هم كسى نخواهد توانست كه يك كتاب را در مدتى طولانى و در موقعيتهاى گوناگون بياورد ، اما روش آن تفاوت نكند . حتى فقهاى عظام هم از اين قاعده مستثنى نيستند ، مثلًا صاحب « جواهر » عليه‌الرحمة واقعاً كرامت كرده كه يك دوره جواهر اثر زيادى گذاشته است ، هم در استدلال و هم در طريقه گفتار . ولى در قرآن چنين چيزى به چشم نمىخورد . 3 - تحدى به عدم تناقض در قرآن : تحدى سوم بالاتر از تحدى اول و دوم است و آن اينكه كسى بيست و سه سال حرف بزند ولى در اين مدت ، يك تناقض هم در كلامش نباشد و اين ممكن نيست جز اينكه از جانب خداوند باشد . مرحوم آخوند خراسانى رَحْمَة الله عليه يك « كفايه » در اصول فقه نوشته كه بسيار خوب است به وطرى كه هر كسى شاهكار اين مرد را بفهمد معلوم مىشود مستعد است . اين كتاب را شاگردهايش بررسى كرده‌اند ، خودش آن را بررسى كرده بررسى روى بررسى شده است ، اما با اين حال وقتى كه سراسر « كفايه » را نگاه مىكنيد ، بيست الى سى تناقض در همين كتاب ديده مىشود ! با اينكه بارها تصحيح و بررسى شده است . اما قران كه بدين ترتيب نبود ، مثل كتاب نبود كه من مىنويسم بعد آن را تصحيح مىكنم و مىدهم به يك نفر تا تصحيحش كند و بعد از اينكه چند بار مرور شد ، آن را چاب مىكنند و باز هم در آن تناقض هست . گرچه قرآن در زمان پيامبر ( ص ) جمع‌آورى شده بود و اين مسلم است ، اما روش جمع‌كردن قرآن بدين طريق بود كه

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 21 ، ص 106 . ( 2 ) - بحارالانوار ، ج 21 ، ص 105 .